Het staren

Staren is iets wat ik bijna dagelijks meemaak.

Soms is het een lange, intense blik. Iemand die blijft kijken en zijn ogen maar moeilijk van me af lijkt te kunnen houden. En soms is het juist heel kort: even kijken en daarna snel de andere kant op gaan, alsof er niets gebeurd is.

Het opvallendste vind ik wat er gebeurt zodra ik terugkijk.

Iemand die me een paar seconden daarvoor nog uitgebreid zat te bekijken, kijkt ineens naar links, naar rechts, naar de grond… overal behalve naar mij. Alsof diegene betrapt is. Alsof kijken iets is wat eigenlijk niet mag.

En juist dát maakt het soms ongemakkelijk.

Want ik snap het best. Nieuwsgierigheid is menselijk. Als je iets ziet wat je niet iedere dag tegenkomt, kijk je misschien automatisch wat langer. Je vraagt je af wat er aan de hand is, hoe iets werkt of waarom iemand er anders uitziet.

Stel je eens voor dat je door een drukke winkelstraat rijdt of loopt. Je doet niets bijzonders. Je schreeuwt niet, je danst niet en je probeert geen aandacht te trekken. Je bent gewoon onderweg, en toch draaien mensen jouw kant op.

Omdat je anders beweegt. Omdat je in een rolstoel zit. Omdat je lichaam er anders uitziet dan mensen gewend zijn. Dat is voor mij heel normaal geworden.

De ene dag kan ik erom lachen. En op de andere dag merk ik het nauwelijks meer. Maar er zijn ook momenten waarop ik er simpelweg even geen zin in heb. Dan voelt het alsof ik bekeken word als iets bijzonders, terwijl ik op dat moment helemaal niets bijzonders aan het doen ben.

Ik snap dat het er interessant uitziet maar ook ik ben geen attractie. Als je kijkt, dan kun je ook vriendelijk groeten in plaats van snel wegkijken. En als je ergens nieuwsgierig naar bent, stel gerust een vraag. Daar heb ik persoonlijk veel liever mee te maken dan met iemand die minutenlang kijkt en vervolgens zijn hoofd omdraait zodra ik terugkijk.

Ik wil gezien worden zoals jij zelf ook gezien wilt worden: als mens.